6 Temmuz 2010 Salı

HANİ

Hani çok doldurur içini sonra taşar ya, öyle işte..

..

Korkularıyla yüzleşmek zorundadır insan.

Korktukların büyür içinde derler ya hani, büyüdü benimkiler de içimde.

İçimdekiler beni hem korkutuyor hem de mutlu ediyordu.

Hem hüzünlendiriyor hem de yüzümde tebessüm bırakıyordu.

Bir süre sonra anladım ki, onlar benim gerçeklerimdi.

İyisiyle, kötüsüyle;

Mutluluğuyla, hüznüyle..

..

Nereye kadar kaçabilirdi insan gerçeklerden?

Ben kaçamadım.

Yapamadım.

Ne gönlüme sus diyebildim ne de vicdanıma bir şey diyebiliyorum.

..

Hani bazen güler; bazen ağlarız anılarımızla.

Ömrümüzün her bir dönemi ayrı ayrı şeyler eder bize.

Bir gün dünyalar bizim olurken aldığımız güzel bir haberle,

Bir gün her şey yıkılırmış gibi gelir başımıza;

Hani bir ölüm çığlığı gibi.

Fakat biz biliriz;

İmtihandır bunun adı.

Dert varsa yanında derman da vardır mutlaka,

Sıkıntı varsa ötesinde mükafat da vardır fazlasıyla,

Bu yüzden her şeye rağmen anlamlıdır dünya.

Yaşamaya değerdir bize verildiyse.

Savaşmak gerekir güçlüklerle,

Dayanmalıyızdır bütün zorluklara.

Ve bilmemiz gereken şeyler vardır bunların yanında.

‘Tevbe’ mesela.

Önce gönülden pişmalık, ardından bir nasuh tevbesi.

..

‘Bismillah’ deyip yeni bir sayfa açmak yüreğinin en derinlerinde.

..

Yeniden yeni imtihanlarla karşılaşmak.

Ve tâbi olduğun sınavda sana düşeni yapmak;

Karar vermek gerek ya hani iradenle,

Gönlünle,

Zihninle,

Kendinle.

Yani bir seçim yapmak.

Belki korkarak.

Ama arkasında durabilecek kadar sağlam olarak.

..

Ve ben yaptım seçimimi.

Rabbim ne olur, ne olur hayreyle sen istediklerimi.

Bilerek,

Severek,

Rızanı isteyerek yaptım ben seçimimi.


Y..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder